مدرك بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان هاشمى قرشى عليه السّلام - مكنّى به أبو الحسن ، أبو تراب ، أبو الهيجاء و ملّقب به مرتضى ، اسد اللّه ، حيدر ، حيدر كرّار ، شاه مردان ، امير المؤمنين ( شيعيان حضرت را « امير المؤمنين » مىنامند . ) و مولاى متّقيان پسر عمّ و داماد پيامبر اكرم ( ص ) و از عشرهء مبشّره و خليفهء چهارم مسلمانان و امام اوّل نزد شيعيان است . او نخستين كسى از مردان بود كه اسلام آورد و مادرش فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبد مناف است . علىّ بن أبى طالب ، سى سال پس از عام الفيل در كعبه متولّد شد و به هنگام تولّدش ، پيغمبر أكرم سى ساله بود . روز تولّد او در روايت شيعيان ، سيزدهم رجب است . ابتدا مادرش وى را « حيدرة » ( شير ) نام نهاد امّا پيغمبر اسلام او را « علىّ » ناميد و « أبو تراب » كنيه داد . وى مردى شجاع و خطيب و بليغ و عالم بود و از كودكى در خانهء پيغمبر ( ص ) مىزيست و در غالب غزوات حضرت رسول شركت و رايت مسلمانان را بر دوش داشت و چون پيغامبر ( ص ) مسلمانان مهاجر و أنصار را به برادرى و دوستى خواند - على ( ع ) را به برادرى برگزيد و دختر خويش فاطمه عليها سلام را به او داد . به عقيدهء شيعيان ، پيامبر اسلام در سال حجة الوداع در روز 18 ذى حجّة در محلّى به نام غدير خم ، علىّ بن أبى طالب را به جانشينى خويش برگزيد . امّا پس از رحلت پيامبر در مسألهء جانشينى - مسلمانان اختلاف كردند و أبو بكر را به خلافت برگزيدند تا آنگاه كه پس از خلافت عمر و عثمان ، با وى در بيست و پنجم ذى حجّة ، سال 35 ق مسلمانان با على ( ع ) بيعت كردند و به سبب مخالفت و عناد برخى از كسان با على ( ع ) در دوران خلافت وى جنگ‌هايى چون جنگ جمل در سال 36 ه كه به قتل طلحه و زبير و أسارت عائشه انجاميد ، جنگ صفين در سال 37 ه به مدّت يكصد و ده روز ميان سپاهيان امير المؤمنين على ( ع ) و معاويه فرمانرواى شام - كه على ( ع ) او را عزل كرد امّا زير بار اين عزل نرفت - در گرفت و سرانجام به قبول حكميّت أبو موسى أشعرى از جانب على ( ع ) و عمرو عاص از سوى معاوية انجاميد و با نيرنگ عمرو عاص ، كه بركنارى على ( ع ) و بر جاى نشاندن معاويه را به دنبال داشت ، ميان مسلمانان اختلاف رخ داد و بر سه دسته شدند :